در دنیایی که مردم کمتر وقت شناخت یکدیگر را دارند، قضاوتها بیشتر از روی ظاهر افراد صورت می گیرد.

این درست است که مهم‎ترین کاربرد پارچه و لباس، پوشاندن انسان و حفظ عفت اوست اما جدا از این کاربرد، در اکثر فرهنگ‎ها و جوامع پوشش یکی از اصلی‎ترین نشانه‎های آراستگی، زیبایی، وقار و شخصیت مردم آن جوامع نیز به شمار می‎رود. حتی در برخی جوامع تاثیر پوشش یک فرد نشانگرطبقه اقتصادی او نیز هست. به نظر می‎رسد میان طرز لباس پوشیدن و شخصیت افراد ارتباط مستقیمی وجود دارد. به این صورت که نوع پوشش هر فرد، شخصیتش را پیش چشم دیگران شکل می‎دهد. پارچه‎ها و لباس‎ها نقش افرادی که آنها را می‎پوشند را به دیگران دیکته می‎کنند. مثلا از نظر بیشتر افراد یک مرد شریف که قرار است برای شام یکشنبه دعوتش کنند، یک شلوار جین خوب و یا یکی از لباس‎های خوبی که برای وقت‎های خاص کنار گذاشته ‎است را می‎پوشد و تیپ مرتبی در شان یک مهمانی می‎زند.

مردم معمولا دراین باره تا جایی پیش می‎روند که صفات و ویژگی‎های مختلفی را نیز براساس تاثیر پوشش افراد به آنها نسبت می‎دهند. در سال 1994 در دانشگاه کالیفرنیای شمالی یک مطالعه انجام شد که نتیجه این مطالعه نشان داد، مردم صفاتی مانند مسئولیت‎پذیری، صلاحیت، صداقت و قابل اعتماد بودن را به افرادی که بهتر لباس می‎پوشند، بیشتر نسبت می‎دهند. معمولا مردم به این نکته توجه می‎کنند که چگونه حالت مختلف بدن اعتماد به نفس بیشتری به افراد می‎دهد و حتی در مواردی باعث افزایش تستوسترون بدن نیز می‎شود. درطول تاریخ افراد باهوش زیادی نیز این نقطه ضعف بشری رادرک و از آن استفاده کرده‎اند. آنها توانسته‎اند با پوشیدن لباس‎های آراسته، مردم را به‎راحتی فریب دهند و به کلاهبرداری بپردازند.

شاید با خود بگوید تا این میزان قضاوت کردن از روی پوشش افراد کمی زیاده‎روی است اما در دنیایی که مردم کمتر وقت شناخت هم را دارند این یک حقیقت عریان که فضاوت‎ها بیشتر از روی ظاهر افراد صورت می‎گیرد تا باطنشان را نمی‎توان نادیده گرفت.